Synopsis

Een mensenleven is belachelijk kort. En als je een vrouw bent, dan wordt de helft van dat leven voor jou gevuld met andermans verwachtingen. Niet gek dat je leven drukdrukdruk aanvoelt en dat je amper aan jezelf toekomt. Volgens de standaardrecepten van time management moet je dan maar wat vroeger opstaan of efficiënter te werk gaan. Maar tijdsdruk komt voor een groot deel van buitenaf: van hustle culture en van de seksistische verwachting dat moeders werken alsof ze geen kinderen groot te brengen hebben en moederen alsof ze geen carrière hebben.

Je eigen tijd weer voor jezelf opeisen, dat is je denkbeelden herzien, stoppen met pleasen, grenzen stellen en jezelf centraal zetten. Dit boek pleit voor niets minder dan een tijd-revolutie, die jij mee kan helpen ontketenen. Het resultaat? Een compleet andere beleving van je tijd, waardoor je bewust en met volle teugen van je ene kostbare leven kan genieten.

__

Ik heb dit boek beluisterd via Storytel, al heb ik het gevoel dat dit niet helemaal het juiste medium is om het ten volle te ervaren. De vele (Engelstalige) quotes halen me soms uit de flow van het verhaal en maken dat mijn aandacht verschuift van Anoucks eigen stem. In de fysieke versie komt dit waarschijnlijk beter tot zijn recht, doordat de lay-out zorgt voor een duidelijk visueel onderscheid.

Het uitgangspunt — tijdsbesteding bekeken vanuit een feministisch perspectief — vind ik op zich sterk en relevant. Anouck schrijft ook vlot en herkenbaar, wat het boek toegankelijk maakt. Tegelijk voelde ik me zelden echt verrast. Veel inzichten had ik al eerder gelezen of gehoord, waardoor het voor mij soms wat bleef hangen aan de oppervlakte.

Wat ik wel kan waarderen, is dat het boek niet doet alsof het dé oplossing heeft. Het positioneert zich niet als een klassiek zelfhulpboek, al bevat het zeker wel enkele bruikbare tips. Alleen had ik daar net meer van verwacht: meer diepgang, en vooral concretere handvatten waar je echt iets mee kan.

Uiteindelijk blijf ik wat op mijn honger zitten. En als ik mezelf de vraag stel die voor mij doorslaggevend is — zou ik dit opnieuw lezen of iemand aanraden? — dan is het antwoord eerder terughoudend. Niet omdat het een slecht boek is, maar omdat het me te weinig heeft geraakt of bijgebracht? Hiermee kom ik tot een score van 

🌟 6/10