Dit boek wist echt onder mijn huid te kruipen. Vanaf het begin werd ik mee het verhaal ingezogen en genoot ik van Lize’ typische schrijfstijl: rauw, authentiek en soms maniakaal gedetailleerd. Dat laatste bezorgde me af en toe een ongemakkelijk gevoel, maar gelukkig werd het geen rode draad doorheen het boek (in tegenstelling tot De avond is ongemak – zie mijn recensie uit 2021).

Voor het eerst neemt Spit haar lezers mee in haar eigen leefwereld en lichaam. Dat maakt het verhaal extra persoonlijk en laat haar woorden nog meer resoneren dan ze anders al doen. Ik denk niet dat veel auteurs de gave hebben om zaken zo realistisch en nauwgezet te beschrijven zonder dat het saai of overdreven aanvoelt. Bij Lize Spit lijkt dat haast moeiteloos te gaan.

Lize schrijft niet alleen over haar eigen lichaam: over de worstelingen die haar suikerziekte met zich meebrengt, de schaamte die daarmee gepaard gaat en die haar lijkt te achtervolgen van haar prille jeugd tot vandaag. Het boek gaat ook over de laatste lijdensweg van haar ongeneeslijk zieke moeder én over de verstoorde en complexe relatie die de schrijfster met haar beide ouders heeft.

Zonder al te veel prijs te geven – ik spoil niet graag – kan ik zeggen dat dit een veelzijdig en aangrijpend boek is, een verhaal dat ontzettend veel samenbrengt. Misschien zelfs bijna te veel, zou je kunnen denken. Maar nee: alles komt zo mooi samen en is zo zorgvuldig verweven dat het boek absoluut een aanrader is.

Hoewel het best een lijvig boek is, voelde het voor mij geen moment zo aan. Op geen enkel ogenblik vond ik het langdradig of verloor ik mijn leeslust; integendeel.

Knap werk. Ik ben benieuwd wat Spit in de toekomst nog voor ons in petto heeft.

🌟8/10